Natuurlijk antibioticum

Het gebruik van colloïdaal zilver als antibioticum stamt al uit begin 1800. Rond 1900 hadden westerse wetenschappers bewezen dat zilver een sterk antibioticum was en zo schreven veel doctoren het ook voor. Colloïdaal zilver bleek enorm efficient te zijn tegen infecterende organismen waarbij het gelijkertijd extreem veilig was in het gebruik, zonder de negatieve bijwerkingen die vaak gepaard gaan met gebruik van medicijnen. In Amerika is het rond 1938 erkend geweest als geneesmiddel. Deze status heeft het nu echter niet meer waardoor het als krachtig voedingssupplement wordt gepositioneerd.

Het eerste gebruik van colloïdaal zilver in medicinale toepassingen gebeurde op basis van zeer fijn gemalen zilver uit molens. Dit was een erg kostbaar en langdurig proces waardoor zilverwater erg duur was en niet voor velen beschikbaar was. Daarbij kwam dat colloïdaal zilver niet te patenteren is waardoor veel bedrijven het niet aandurfden er een product op te baseren. Uiteindelijk heeft dit in de pharmaceutische industrie geleidt tot het ontwikkelen van synthetische antibiotica, wat dus wel te patenteren is.

Tegenwoordig is colloïdaal zilver relatief eenvoudig te produceren op basis van het elektrolyse proces dat door Paul Farber ontdekt is. Met deze manier van produceren worden zilver colloïden gegenereerd met een grootte tussen 0,0001 en 0,01 micron. De elektrische lading van de deeltjes houdt ze zwevend in het water, dit wordt het Braunsche effect genoemd.

Literatuur

Er is veel onderzoek gedaan naar zilverwater als natuurgeneesmiddel en er is over dit onderwerp en gerelateerde onderwerpen gepubliceerd in medische en homeopatische vakbladen. Hieronder een aantal voorbeelden:

Newsweek magazine, uitgave 28 maart 1994: In 1992 overleden 13.300 gehospitaliseerde patienten aan infecties veroorzaakt door bacteriën die resistent waren tegen elk medicijn dat de dokters probeerden. Dit artikel is in lijn met de vele rapporten die gaan over de zogenaamde super bugs, de organismen die een weerstand opgebouwd hebben tegen de bestaande antibiotica. Colloïdaal zilver kan gaan bewijzen dat het één van de beste remedies is die mensen ter beschikking hebben om zich te beschermen tegen deze risico's.

Lees meer >>

Jim Powell, Science Digest, uitgave maart 1978, "Ons krachtigste antibioticum": Dankzij zijn openbarende onderzoek profileert colloïdaal zilver zich als een wonder in de natuurgeneeskunde. Een antibioticum doodt zo'n 6 verschillende ziekteverwekkers. Colloïdaal zilver daarentegen doodt ongeveer 650 van deze ziekteverwekkers. Resistente ketens kunnen zich niet ontwikkelen.

Lees meer >>

Dr. Robert O. Becker M.D., studie in 1978: Er zijn veel uitgebreide expirimenten uitgevoerd met colloïdaal zilver in de geneeskunde. "Wat we eigenlijk deden was het herontdekken van het feit dat colloïdaal zilver bacteriën doodt, hetgeen al eeuwen bekend was". Verder ontdekte dr. Becker dat colloïdaal zilver in het algemeen de groei (herstel) van beschadigd weefsel stimuleerde.

Lees meer >>

Samuel Etris schreef in 1999 over de regeneratie van huidweefsel op basis van de op colloïdaal zilver gebaseerde procedure van Robert Becker.

Lees meer >>

Larry C. Ford M.D., afdeling gynaecologie, UCLA School of Medicine: rapporteerde in een brief van 1 november 1988: "Ik testte de zilveroplossingen, waarbij ik gebruik maakte van de gebruikelijke anti-microbentesten voor desinfectiemiddelen. De zilveroplossingen waren antibacterieel bij concentraties van 1.000.000 (één miljoen) organismen per ml. Streptococcus Pyogenes, Staphylococcus Aureus, Neisseria Gonorrhoea, Garnerella Vaginalis, Salmonella Typhi en andere ziekteverwekkers voor de darm, maar ook voor schimmels zoals Candida Albicans, Candida Globata en M. Furfur".

Werking

Het is bewezen dat zilver in zijn colloïdale vorm niet toxisch in microconcentraties is. Colloïdaal zilver is echter wel giftig voor alle geteste primitieve levensvormen zoals bacteriën, schimmels, protozoa, parasieten en bepaalde virussen. Daardoor is colloïdaal zilver uitermate geschikt voor gebruik tegen verschillende infecterende organismen en allerhande praktische toepassingen.

Andere toepassingen

Colloïdaal zilver wordt naast de medicinale, homeopatische toepassing steeds meer in andere soorten toepassingen gebruikt. Denk hierbij aan wasmachines van bijvoorbeeld Samsung, deodorant, koelkasten van Bosch en AEG, waterfilters, sportschoenen en -sokken en zelfs kleding. Allemaal met hetzelfde doel: een ontsmettende, deinfecterende en reinigende werking.

Zilver schadelijk?

Wanneer er hele grote hoeveelheden colloïdaal zilver in korte tijd inwendig worden gebruikt kan er opslag van zilver in het lichaam ontstaan. Een deel daarvan slaat neer in de huid en er ontstaat dan argyria, wat een grijze verkleuring geeft van de huid. Ook in de afgelopen 30 jaar zijn er gevallen van argyria bekend, welke altijd ontstonden na vele jaren intensief dagelijks inwendig gebruik van zilverpreparaten. Ook zijn er extreme gevallen bekend via internet van een inname van 1,5 gram zilver in 14 dagen tot 124 gram zilver na 9 jaar.  Bij 1,5 gram in 14 dagen betekent dit een consumptie van: 150 liter zilverwater van 10 ppm of 50 liter zilverwater van 30 ppm. Dit is meer dan 10 liter per dag van zilverwater 10 ppm of  3 liter per dag van 30 ppm. Bij 124 gram zilver in 9 jaar betekent het dat 12400 liter zilverwater van 10 ppm geconsumeerd moet worden. Dit betekent 9 jaar lang per dag 3 liter 10 ppm of 1 liter 30 ppm.